Ιστορία

Το 1987 ο Νίκος Σ. Νικολαΐδης, οπτικός στο επάγγελµα αλλά και ερασι-τέχνης ηθοποιός, δωρίζει το σπάνιο θεατρικό του αρχείο στον Δήµο Λεµεσού. Με αυτή του την πράξη βάζει τον πρώτο θεµέλιο λίθο για τη δηµιουργία του Θεατρικού Μουσείου Κύπρου.

Ο Νίκος Σ. Νικολαΐδης (1909-1989), από τα νεανικά του χρόνια µέχρι και τον θάνατό του, συνέλεγε συστηµατικά οτιδήποτε υλικό σχετικό µε το θέατρο και τη θεατρική δραστηριότητα στην Κύπρο. Η απόφασή του να κληροδοτήσει τη σπουδαία αυτή συλλογή του στον Δήµο Λεµεσού, αποτέλεσε και την απαρχή µιας µακροχρόνιας έρευνας και προσπάθειας που έκαναν από κοινού ο Δήµος Λεµεσού και ο Θεατρικός Οργανισµός Κύπρου για την ίδρυση ενός Θεατρικού Μουσείου, διαβλέποντας την ανάγκη για διαφύλαξη της θεατρικής ιστορίας του τόπου.

Το 1989, δύο χρόνια µετά τη δωρεά Νικολαΐδη, άρχισαν οι διεργασίες για τη δηµιουργία του κατάλληλου χώρου που θα στέγαζε το Θεατρικό Μουσείο. Μετά από τη γενναιόδωρη δωρεά του Πάνου Σολοµωνίδη προς τον Δήµο Λεµεσού, αγοράστηκε το λιθογραφείο Κουβά, το οποίο µετατράπηκε σε Πολιτιστικό Κέντρο Πάνος Σολοµωνίδης και εγκαινιάστηκε το 2010. Σήµερα ο χώρος αυτός στεγάζει το Θεατρικό Μουσείο Κύπρου, το οποίο εκτός από το θεατρικό αρχείο του Νίκου Σ. Νικολαΐδη, περιλαµβάνει το αρχείο του Γεώργιου Φιλή αναφορικά µε τον Οργανισµό Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου (ΟΘΑΚ), το φωτογραφικό αρχείο του Γιώργου Βατυλιώτη, υλικό από το αρχείο του Θεατρικού Οργανισµού Κύπρου, καθώς και υλικό από επαγγελµατίες του θεάτρου και θιάσους που δώρισαν ή παραχώρησαν επί δανείω αντικείµενα από το αρχείο τους.

Έντυπο υλικό, κοστούµια, µακέτες, σκηνικά αντικείµενα, σκίτσα σκηνικών και κοστουµιών, αναπαραστάσεις σκηνικού και φωτογραφίες, αποτελούν σήµερα τα εκθέµατα της µόνιµης συλλογής του Θεατρικού Μουσείου Κύπρου, µέσα από τα οποία ο κάθε επισκέπτης προσκαλείται σε µια νοερή διαδροµή στην θεατρική ιστορία του τόπου.

Το Θεατρικό Μουσείο Κύπρου παρουσιάζει την ιστορία της θεατρικής δραστηριότητας στην Κύπρο από την αρχαιότητα µέχρι σήµερα. Συγκεκριµένα, η ιστορική αναδροµή αρχίζει από τα αρχαία θέατρα της ελληνιστικής και ρωµαϊκής περιόδου για να φτάσει µέχρι το 2010. Μέσα από την ιστορική αυτή αναδροµή αναδεικνύονται παράλληλα και οι διαφορετικές πτυχές που συνθέτουν την τέχνη του θεάτρου, καθώς και των ανθρώπων που την υπηρετούν.